Ruhun Ateşi, Eğilmeyen Başlar ve Bir Mektubun Ağır Yükü: Atsız'la Baş Başa

Bazı insanlar vardır, bu dünyaya sadece yaşamak için değil, bir çağa imza atmak, bir ruhu diriltmek için gelirler. Benim için Hüseyin Nihal Atsız tam olarak böyle bir figür. Ne zaman onun bir satırını okusam, ne zaman hayat hikayesine baksam içimde tarif edemediğim bir gurur ve o eski, asil Türk ruhunun sıcaklığı uyanır. O, sadece tarih yazan bir alim değil; rüzgara karşı dimdik duran, eğilmeyi zül sayan, kalemi çelikten bir modern çağ alpereniydi.

Onun o sert, tavizsiz ve mahkeme salonlarında bile geri adım atmayan duruşunun arkasında, aslında muazzam incelikte, derin bir ruh yatıyordu. İşte o ruhun en yalın, en can acıtan hali de şüphesiz "Geri Gelen Mektup" şiiridir.

Bir Aşk Şiirinden Çok Daha Fazlası: Çelik ve Kadife

Bu şiiri elime her aldığımda içimde bir şeyler titrer. "Geri Gelen Mektup", ilk bakışta sarsıcı bir karşılıksız aşkın, ulaşılamayan bir sevgilinin ardından yazılmış edebi bir şaheser gibi görünür. İnsanın içine işleyen o platonik hüznü iliklerinize kadar hissedersiniz. Ama Atsız’ı az çok tanıyan, onun o sarsılmaz dünyasını bilen biri için bu dizeler sıradan bir gönül yarasından çok daha büyük bir yangının habercisidir.

"Ruhun mu ateş, yoksa gözlerin mi alevden? Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?"

Düşünsenize, o çelik gibi sert adam, o koskoca fırtına, bir dizede nasıl da kırılgan ama bir o kadar da mağrur olabiliyor. Atsız’ın lügatinde hiçbir zaman yalvarmaya, acziyete ya da sıradan bir romantizme yer olmadı. Canı yansa da gururunu bayrak gibi dik tutan bir adamdı o. İşte bu yüzden şiirdeki o "ulaşılamayan sevgili", aslında bir kadının suretinden çıkıp, ömrünü adadığı, uğruna tabutluklarda işkence gördüğü ama bir an bile vazgeçmediği o kutlu rüyaya, yani Turan Ülküsüne dönüşür.

Turan: Uğruna Ölünesi Bir Sevda

Atsız’ın Turan ideolojisi hiçbir zaman ucuz bir hamaset ya da kuru bir siyaset olmadı. Benim gözümde onun Turan’ı, coğrafi sınırları aşan, Türk ruhunun o eski görkemine ve asaletine yeniden kavuşma özlemiydi. Herkesin güce biat ettiği, rüzgara göre yelken açtığı bir dönemde, o tek başına bir ordu gibi durdu. Yalnız kaldı mı? Evet, hem de çok. Ama o yalnızlık bile o kadar asil, o kadar gurur vericiydi ki...

Şiirin şu efsanevi dizelerini okurken o adanmışlığın heybetini bizzat hissediyorum:

"Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın, Gözler ki senin en katı, en zalim silahın. Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin, Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!"

İşte bu mısralar, sadece bir sevgiliye yazılmış olamaz. Bu, insanı yok eden ama yok ederken bile yücelten o büyük ülküye, Turan’a duyulan aşkın ta kendisidir. Atsız için o kutlu amaca giden yolda çekilen her cefa, vurulan her darbe bir lütuftur. "Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!" derken, o ideal uğruna can vermenin, yok olmanın bile ne kadar şerefli ve güzel olduğunu haykırır aslında.

Bizlere Bırakılan O Asil Miras

Bugün bu satırları blogda sizlerle paylaşırken içimde sonsuz bir huzur ve büyük bir saygı var. Atsız bize sadece muazzam şiirler, romanlar ya da tarihi gerçekler bırakmadı. Bize paranın, makamın, konforun satın alamayacağı o "eğilmeyen başın", omurgalı yaşamanın ne demek olduğunu öğretti.

Şiirleriyle ruhumuzu ateşleyen, fikirleriyle yolumuzu aydınlatan Koca Reis'i, onun o sarsılmaz Turan ülküsüne olan sadakatiyle ve kalbimin en derin yerinden gelen bir saygıyla selamlıyoruz.

Ruhu şad, mekanı Tanrı Dağları olsun. Bize bıraktığı o kutlu mektup, kalbimizde asla geri dönmeyecek bir adrese ulaştı.

Ulular ulusu Mete Han atamdan, kutlu Göktürk soyuna

Hanlar Hanı Cengiz Han'dan, Çelik bilekli Emir Timur Han'a

Yeryüzünü kasıp kavuran Başbuğ Attila'dan

Gök Yeleli Bozkurtumuz Mustafa Kemal Paşa'ya.

Yaşıl börü başlı görklü gök tuğumuzu yükseltenlere bin esen olsun,

Vaktiyle bir Atsız varmış, tini şad, durağı uçmag olsun.

Vaktiyle bir Atsız varmış, var olsun! Vaktiyle bir Atsız varmış, var olsun!